Soylu Eşkıya Kavramına Tersten Bir Bakış: Rahmet Yolları Kesti

Eşkıyalık konusu hem sözlü hem de yazılı anlatılarda created_at boyunca kendine yer bulmuştur. Türk edebiyatında da sözlü anlatı geleneği düzleminde created_ati yüzyıllar öncesine dayanan Köroğlu gibi pek çok eşkıya anlatısı vardır. Konu, yazılı anlatı geleneğinde ise köy edebiyatının egemenlik kazanmasının ve toplumcu gerçekçilerin de etkisi ile özellikle 1950-80 yılları arasında İnce Memed, Çakırcalı Efe, Komünist İmam gibi eserlerde kendine çokça yer bulur. Eşkıyalık konusunun işlendiği bu eserlerdeki eşkıya tipleri, pek çok noktada barındırdıkları özellikler düzleminde birbirleri ile paralellik arz eder. Eric J. Hobsbawn’ın eşkıya tipolojisi baz alındığında pek çok eserdeki eşkıyaların “soylu eşkıya” oldukları görülür. Ancak Kemal Tahir’in Rahmet Yolları Kesti adlı eseri eşkıyaya bakış noktasında diğer eşkıyalık anlatılarından keskin bir şekilde ayrışır; eşkıyalık durumu ve eşkıya tipleri açıkça olumsuzlanır. Bu çalışmada da Hobsbawn’ın eşkıyalık tipolojisi baz alınarak Rahmet Yolları Kesti’deki eşkıya tipleri incelenecektir. Bu eser incelemesinden hemen önce eserin yazarı Kemal Tahir’in eşkıyalık olgusuna çok farklı pencerelerden bakan iki kaynak olan resmi created_ati ve folkloru nasıl gördüğüne değinilecektir. Böylece Rahmet Yolları Kesti’de yansıtılan eşkıyalık durumu ve eşkıya tipleri ideolojik ve teorik bağlamda daha iyi anlaşılabilir.